I can't help my feelings, I go out of my mind...

Bifröst er grafinn í snjó og það þarf að moka sig út á hverjum morgni.
Þrátt fyrir mikið álag í skólanum undanfarið hefur þó aðeins ein hugsun komist að hjá mér:
Ætli grýlukerti séu enþá jafn góð á bragðið og þau voru þegar ég var 8 ára?

Þetta segir sitt um þankagang minn undanfarið.

Fréttir vikunnar:
Það sprungu allar perur í herberginu mínu og ég sat í myrkri í nokkra daga þangað til vaskur karlmaður kom og skipti um perur. Ég var búin að hringja í hann þrisvar og barma mér yfir þessum flóknu flúrperum eitthvað sem ég kynni ekkert að skipta um og hann yrði bara að koma og bjarga mér áður en ég myndi missa vitið í myrkrinu. Greyið gaurinn hunskaðist heim til mín til að líta á ljósið. Hann skrúfaði léttilega lokin af ljósunum en það var einmitt staðurinn sem ég hafði strandað á. Komu þá ekki í ljós þessar þvílíkt einföldu osram hefðbundnu perur. Þessi tegund sem er í eiginlega öllum ljósum. Gaurinn leit á mig og glotti breitt. Ég horfði niður í gólfið. Hann fór að skellihlægja. Ég varð lúpulegri. ,,Á ég að skipta um perurnar fyrir þig?" spyr gæjinn í gegnum hlátursgusurnar. Ég ákvað að þetta gæti ekki orðið verra og svara lágri röddu: ,,Já takk....." Hann kláraði að skipta um á baðherberginu og fór svo í loftljósið fyrir ofan rúmið. ,,Er þessi pera líka sprungin?" ,,Já" svara ég. ,,Það allavega kviknar ekki á henni." Gæjinn gengur að ljósrofanum, ýtir inn takkanum......og það varð ljós. ,,Ertu alveg viss...?" spyr hann ansi kindarlega Ragnheiði sem langar mest til að sökkva niður úr gólfinu. ,,Nei....kannski ekki....."

Aðrar fréttir: Ég kann núna að elda pasta karbonara. Er hins vegar ekki viss um hvernig á að skrifa karbonara...carbonara....vottever. Það sem ég kann ekki er að mæla hversu mikið spaghettí tvær manneskjur geta innbyrt í einni máltíð.

Meira sem ég kann ekki: Tölfræði reiknuð í Excel. Sat í tíma áðan og starði á töfluna og reyndi að fatta hvernig kennarinn var að gera þetta. Lobbi karlinn þaut í gegnum 10 dæmi á methraða og talaði um líkur og normaldreifingu eins og ekkert í heiminum væri einfaldara. Ég flissaði bara. Skildi ekki neitt. Langaði til að hlægja svona þvílíkt hátt og vitfirringslega eins og leikkona í yfirdrifinni dramatískri mynd um fólk á geðveikrahæli.

Ég þarf svefn.

P.S Vinsamlegast kommenta á blogginn minn. Það er svo leiðinlegt þegar fólk kvittar ekki fyrir sig. Lætur mér finnast eins og ég sé þvílíkt óvinsæl :(

P.P.S Af hverju er ég með kaffibragð í munninum? Ég drekk ekkert kaffi!